Groen spektakel in de betonwoestijn
We woonden ‘s in een straat zonder enig groen. Een beton- en baksteenomgeving, een zijstraat van de snelweg die dwars door Amsterdam loopt. Het klimaat op het kleine balkon was zo onbarmhartig dat planten het er niet lang uithielden. We vernieuwden elk kwartaal onze planten.
Er zijn stadsmensen die denken dat de hectiek van het stedelijk leven veel dynamischer en dus te prefereren zou zijn boven de “saaie” hectiek van de natuur.
Het was daarom best wel opvallend dat we regelmatig bij het raam gingen staan om naar ons ‘tuintje’ te kijken. Veel viel er misschien niet te zien. Je kan kijken wat je wilt, maar je zult nooit zien hoe gras groeit. Dat is althans de uitdrukking. Die niet waar is.
Misschien zijn het de verschillende kleuren groen die in het verstrijkende zonlicht telkens andere schakeringen laten zien, misschien zijn het de blaadjes die zich herschikken, of de wind die door de blaadjes lispelt. Het is allemaal misschien niet zo spectaculair, maar wel onweerstaanbaar boeiend.
Kijken naar onze plantjes was denk ik: genieten van het onverstoorbaar-aanwezig-zijn van dat plukje natuur op ons balkon. De plek die uiteindelijk onze habitat is.
Nieuwsgierig naar het mechanisme achter een dergelijke ervaring? Lees: Waarom natuur goed voor onze hersenen is van Michel Le Van Quyen, Ten Have 2023, met name pag. 13 – 29
(c) Bas Baanders
Citeren of overname mag vanzelfsprekend, graag met bronvermelding
Afbeelding: pexels-boys-in-bristol-smokz-1902928-14686266.jpg
Ontdek meer van Mijmerminiaturen
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
